آفتاب پریده بود . هوا داشت تاریک می شد . من و ریحانه بودیم و یه عصر پنج شنبه که پر بود از بی حوصلگی ! 
صبح با ریحانه قرار سینما داشتیم ، بعد از سینما اومد خونه ی ما و حالا که ناهارمونو خورده بودیم و خواب بعد از ظهری رو هم بعد از خوردن یه استکان چای کرده بودیم ، در سکوت پنج شنبه دست زیر چونه نشسته بودیم و سکسکه ی من که از چند دقیقه پیش شروع شده بود اعصاب جفتمونو ریخته بود به هم . 
صدای بوق و گاز دادنای یهویی ماشینای بیرون آدمو هوایی میکنه .. 
زدیم از خونه بیرون ٬به هوای یه گشت و گذار همین جوری ای .
نور چراغ های اطراف خیابون تو ماشین سایه روشن مینداخت و ما درخت ها رو میدیدیم که از کنارمون با شتاب رد میشن . لا به لای درختای نه چندان سر به فلک کشیده برق یه کافی شاپ تازه تاسیس چشم جفتمونو زد و تصمیم گرفتیم حالی به خودمون بدیم . 
ماشینو با هزار تا جلو و عقب کردن بالاخره بینابین دو تا ماشین دیگه پارک کردیم . 
یه راست رفتیم طرف یه میز چهار نفره و من کیف پولمو از تو کیفم در اوردم و گرفتم جلو ریحان که : ای ول !! تو سفارش بده . لب و لوچشو آویزون کرد و گردنشو کج که : مریم جون ! تو برو سفارش بده .. خب ؟
گفتم : نه دیگه ... تو برو .. تو باید بری .. یالا تو .. تووو !!!
ناخودآگاه صدامون رفته بود بالا و حالا میتونستی بی اینکه سرتو بچرخونی سنگینی نگاه اطرافیانتو روی خودت احساس کنی . 
همین شد که ریحان دیگه هیچی نگفت و کیف پولو گرفت و رفت که سفارش دو تا از اون شوکولاتی های بزرگشو بده .
میز بغلی یه خانم و اقا بودن که خانمه بی پروا سیگار دود میکرد و دود سیگارشو میپاشید تو صورت روبروییش . 
یه خورده طول کشید تا بیاد .
انگار تازه حرفای نگفتمون یادمون اومده باشه فکمون داشت گرم میشد و هنوز جمله ی یکیمون تموم نشده اون یکی میپرید تو حرفشو بلند تر از اون یکی در افشانی میکرد .. هر چی سعی میکردیم خنده هامون موقرانه 
باشه اما همون نگاه های این بار از روی فوضولی اطرافیان 
بهمون میفهموند که بهتره یه خورده خود دار باشیم !!
شماره ی 163 رو که خوند ریحانه پشتشو تکیه داد به صندلی و با نگاهش فهموند که : میتونی بری سفارشا رو بگیری .. تو همین حین کیف پولو گرفت جلومو و با چشماش راهیم کرد .
وقتی که تهشو درآوردیم و همه ی شادی انباشته شده ی این پنج شنبه رو باهاش قورت دادیم راهمونو گرفتیم و بعد از یه دورک مختصری تو خیابونا هر کی رفت خونه ی خودش !!
..
آخر شب تو چت .
ریحانه شروع کرد از بستنی های به زعم خودش بی نظیر مدینه تعریف کردن که دونه ای 2000 تومن میدادن و با خنکای غلیظش حلقومشونو تر میکردن ! گفتم : بستنی های امروزم خیلی توپ بود خدایی .. تازه قیمتشم .... راستی چند بود ؟
گفت : هان ؟؟ .. آره راست میگی چند بود ؟
گفتم : بابا تو حساب کردی .. از من میپرسی ؟ 
گفت : نــــــــــه ... تو وقتی رفتی بستنیا رو گرفتی حساب کردی ..
خلاصه اینکه کاشف به عمل اومد که دو تا بستنی تپل مفت و مجانی خوردیم .
فردا عصر رفته بودم بیرون که سر راهم چشمم خورد به همون کافی شاپه و یه توقف کوتاه و رفتم تو .
جریانو براش تعریف کردم و آقاهه همین طور که یه ریز پشت سر هم میگفت " قابلی نداره " و " این چه حرفیه " فاکتور دو تا بستنی شوکولاتی رو دو دستی تقدیمم کرد . 
..
آخر شب تو چت .
به ریحانه گفتم که وجدانم زیادی درد گرفت و امروز رفتم پول بستنیا رو حساب کردم .
گفت : هان ؟؟ .. چی رو حساب کردی ؟ .. چی میگی ؟
خلاصه ..
دوباره کاشف به عمل اومد که دو تا بستنی تپل 3000 تومنی رو نه تنها مفت و مجانی نخوردیم که دو بارم حساب کردیم .
..................................................
* وجدان ؟؟
وجدان کیلو چند آخه !! ... هــــــان ؟؟
